SÖZLERİN BANA AĞIR

Bugün ne haldeyim bilemezsin
Ha denince unutulmuyor yaşananlar.
Ha deyince söküp atamıyorsun
Bende böyle yaşamayı seviyor değilim
Ama olmuyor işte
Bitmiyor
Ben sessizim
Sen sessizsin
Bizi tanıyanlar sessiz.

Galibe sen hariç herkes korkuyor bu sessizlikten.
Şimdi hiç tanımadığım
Hiç ihtiyacım olmayan acılar yaşıyorum tarifsiz.
Beynimde sorular harmanı
Ruhumda hak etmediğim acılar.
Her gün bir soru soruyorum kendime NEDEN..
Bitti sandığım anda dikiliyor karşıma tanıdık sorular yeniden
Sorularım sorularla boğuluyor ben gibi nefessiz
Anlıycan hiç iyi değilim.
Unutursun diyenlere büyüyor içimde hasretin
Değmez diyenlere inat canım acıyor.
Ne haldesin hiç bilmiyorsun gülüm
Sana dönde diyemiyorum
Sözlerin bana ağır
Gözlerimde buğu bakışlarımda ötelerin solukları
Hayal kırıklığı,sessizlik.
Bitti dediğin gün benim bitişimdi oysa
Sormaya cesaret edemediğim bir sürü nedenler
Ölüm gibi feveran ediyor sevdan
Ölüm gibi ıssız
Yüreğin nasıl diyenlere tebessüm ediyorum
Oysa içimde poyrazlar
Acı kış haykırışları
Boynu bükük sonbaharlar
Kirpiklerimde sıcak çiğ taneleri
Anlıycan yıkılıyor üstüme kış gibi sevdan
Kırağı vurmuş toprak gibi hasretin
Bugün ne haldeyim inan bilemezsin.

Yaşam Ne kadar acımasız değilmi..?
Bazen anlatamayız yaşadığımız mutluluğu...
Bazende kaybolan iki göz oluruz gözyaşlarında...


Gözlerimiz yaptığımız hatalara takılır,
Yaşadığımız aşkların gözyaşıyla dolu sayfalarında...
Yüreğimizde dudaklarımıza yansıyan hüzünlü bir burukluk,
Dilimizde söyleyeme yüzümüzün olmadığı, keşkelerimiz olur bianda.


Bir bakarız ki onca zamandan sonra koca bir yanlızlık var etrafımızda.
Yalan sevgilerin peşinden koşmaktan yorulmuş dizler,
Her yediği tekmeden sonra ağrıyan bir kalp,
Sahte bakışlara kandığına isyan eden,
Ve geleceği görememiş iki göz...


Evet..! Artık sadece bunlar vardır elimizde...


Oysa ki tek istediğimiz sevgimizi hakeden bir kalp,
Sabah kaltığımızda bakıp; iyi ki varsın diyeceğimiz bir yüz,
Öldüğümüzde yüzümüzde dolaşacak sıcak bir el,
Ve gözyaşları arasında yanağımıza konacak bir veda busesi DEĞİLMİ...?


Çokmu şey istedik acaba hayattan.?
Hiçmi haketmedik sıcak bir sarılmayı.?
Hep yanlış kişiler içinmi akmalıydı gözyaşları.?
Herzaman ayrılıkla mı bitmeliydi yüreğimizde büyüttüğümüz sevdalar.?


Kimsenin Cevap veremediği bir kaç soruydu işte kalemimden dökülenler.
Sanırım şuan çoğumuzun sızlayan bir vicdanı,
Ve gözünün önüne gelen bir ayrılık zamanı var..


Herkesin öldürdüğü bir sevgisi var benim ki gibi,
Herkesin bir günü var içini sızlatan,
Kendi elleriyle yanlızlığa ittiği bir aşk var haince.
Bu yüzden ağlamıyormu yüreğimiz sessizce...
Bu yüzden korkmuyormuyuz yanlızlıktan,
Gün karanlığa döndükçe...


Birgün..!

Belki...!

Bir yerde...!

Buz gibi soğuk bir gecede,senden kilometrelerce ötede,her hücremde hissederken seni;
Geçmek bilmiyor saatler...
Akrep yelkona ulaşamazken;ki yeterince uzun geceler,ben bu karanlıkta sensiz ama hayalinle,izlerinle...dopdoluyum seninle...

Aynı şehrin ışıkları almalı gözlerimizi oysa,
Aynı gökyüzüne bakıp,
Aynı kayan yıldıza çevirip yüzümüzü,birbirimizi dilemeliyiz oysa...

Senden uzakta olmayı susuzluk bellemişken,dilim-damağım kupkuru.Kat kat giydim üstüme ne bulduysam...İlla ki üşüyorum ellerin olmadan.
Soğuk iliğime kadar işliyor.
Sen yoksun ya buralarda,tüm rüzgarlar yüreğime esiyor!!!

"Oysa tırnağımın ucuna kadar buz tutmuş bedenim..."

Belki üşümemeli bu kadar,belki ısıtmalı bu güneş az biraz..
Bakmaya alışmış,güneş bellemişken gözlerini...yapamıyorum buralarda

O yüzden...
Senden uzakta yaşadığım eksiklik yüzünden,
Aynı havayı solumadan seninle,içime basan kasvet yüzünden,
Ve sayamadığım daha bir çok neden,içimi acıtan onca yol varken
Bekle beni...
En güzel gülüşümle yüzümde,tüm ayazı bırakıp yollara..Sana Geleceğim...
Ellerimde huzur...yüzümde sevinç...gözlerimde sen...

Adına aşk koyduğun o büyük boşluğa
Ben koca bir hayat sığdırdım...
Beni sevmemene isyan edip kaçmak,
Sende aradıklarımı hayatla doldurmaya
Çalışmak,

Ruhumun en büyük yanılgısıydı...
Hayat bana en acımasız yüzünü
Sevgini inkar ettiğim zamanlarda gösterdi...
Ve şimdi asıl olmam gereken yerde,
Hayata başladığım yerde,
Kalbindeyim...
Vazgeçilmez oluşunun sırrı bu işte:
Senin olmadığın yerde ne olduğunu biliyorum...

Sen sözcükleri ölümsüz kılansın...
Sen umudun
Sen aşkın
Sen özlemin
Sen hayatın adısın...
Simdi icimde cogaltığım sesimle haykırıyorum,
Herkes duysun diye ...
Hic kimse sevdama senin kadar yakışmadi
Ve sevdam
Kimseyi senin kadar yaşatmadı...

---

Gerçekten inanıp sevseydin beni Böyle sabahları beklermiydim hiç
Çoktan yanında olurdum çoktan  Gece üç beş nöbetleriyle bitmezdim
Sensiz kaldığım ilk günden beri  İçimde bir umut vuslata dair
Akşamları imzaladım gözyaşlarımla  Seni aramıyor seni sormuyorsam
Bu senden vazgeçtim demek değildir
Bir daha böyle sevecek olsam
Bir kalemde silerdim seni...

Yoksun... simdi yorgun yüregim...
Bunca cabaya ragmen o mutluluk gülüsünü yüzünde göremedigim icin yorgun.
Cesaretsizliginle,umursamazliginla, aska burun kivirmanla yorgun.
Bu yüzden daha fazla kaldiramayacak seni.
Daha fazla yasayamayacak bu umutsuz aski.
Yüregim seni bu askin en zayif halkasi secti...
Güle güle...

Ölsem,
Ölüp gitsem mesela,
Nasıl öldüğümü bilmeden, aniden.

Sen gelirsin aklıma yine
Hani ölmüşüm de
Sevdiklerim, sevmediklerim,
Üzgün, ağlamaklı herkes.
İyiliğim, güzelliğim, bahtsızlığım,
Pişmanlıklar, keşkeler, feryatlar
Ürpertiler rüzgarla karışık,
Sessiz dualarla örtülür ya toprak
İçim burkulur, üzülürüm
Ölüp gittiğime değil de
Seni burda yapayalnız, bensiz
Koyup gittiğime yanar, yanar içim
Sen aklıma gelince
Sessizce akar süzülür gözyaşım.
Sevdiğim, yoldaşım, aşkım
Burkulur yanar içim

beni nereye koyuyorsun böyle?
neresinde yaşıyorum yüreğinin?
var mıyım senin için,
gecelerinin masalsı düşü ben miyim
yoksa kendin misin?...
beni sığdırabiliyor musun içine?
hangi yana baksam tünel;
sonsuz uçurumlar gibi dipsiz ve kuyu
hani içinin aynasıdır ya sevdiğin,
benim aynamda karanlık aksetmekte...
öyleyse anlarım ki ben de yokum sen de.
beni nerede yaşatıyorsun söyle?
cennetin miyim senin,
amber kokulu bahçelerinde gezindiğin?
yoksa kaybolduğun kör kuyun mu,
dehliz yalnızlıklarını yitirdiğin?
artık anlamsız geliyor tüm sorular
yanıtlarını bir gün verecek olsan bile
ben de bir şeyler buram buram,
ben de çok şey ılık ılık,
ben de sen acıtarak, kanayarak
eksiliyor...
ben seni bunca zamana ağırlayamazken ruhumda
aitsizliğim çaresiz çoğalıyor...
ve görüyorum aynada yüzü silinmiş suretimi
sen bende herşeysin belki ama
ben sende yitiyorum için için...
beni nerelerde arıyorsun öyle?
yüreğine sor bir de
mutlaka cevabı gelecektir sessizliğinin...

 

Terkediyorum bu şehri
Terkediyorum yanlızlığını bile
Türkülerden içli
Seni sevmenin tadıyken
İçimde kıpır kıpır çoşkun

Terkediyorum bu şehri
Sana olan yangınlığımı bile
Şiir gözlerine son kez olsun bakamadan
Doyamadan içimde dirilttiğim sevdama

Terkediyorum işte bu şehri
ve usuldan bir yağmur yağıyor önce
Otobüs camları buğulanıyor
Yüreğim ha yağdı ha yağacak
Ellerimle bir kalp çiziyorum
Bir yana senin isminin
Bir yana benim ismimin başharflerini
Titreyen ellerle çiziyorum
Gök gürlüyor ürperiyor terkeden duygularım
Fırtına çıkıyor
Ben son kez selamlarken bu şehri
Şehir sanki yerinden sökülüyor
Önde ben ardımda sel suları
Alıp götürüyor beni kendimden ve senden uzaklara

Şoförün cızırtılı çalan radyosu bölüyor sessizliği
Bir gecekonduyu sel bastığı haberleri çınlıyor kulaklarımda
Merhametli bir el olup uzanamadan insanlığa
Gidiyorum işte
O gecekonduda sele kapılan benim
Hasret benim,çaresizlik benim
Kahrolan benim
Çaresizliğimi derinleştiren
Cızırtılı haberlerle geçiyor zaman
Yağmura inat hızlanıyor şoför
Terminale ulaşıyoruz
Yağmur karanlığında bir akşam üstü
Otobüsler kovalıyor birbirini
Dönüp ardıma bir kez daha bakıyorum şehre
Sana,sesine ve
Yaşanmış onca güzel güne
Terkediyorum
Terkediyorum bu şehri
Elveda...

 

Şimdi gitmek var aklımda

Bu şehri terketmek...

Sahip olduğumu sandığım

Ama hiçbir zaman benim olmayanları

Arkamda bırakmak...

Tüm anılarımı denize atmak...

Belki yeniden başlamak...

Yalan sevgilerden yoruldum artık.

Zaten daha fazla kandıramıyorum kendimi sevildiğime,

Yalnızlıktan kaçamıyorum daha fazla

Ne de hayal kırıklıklarından...

Şimdi kalmak anlamsız.

Biraz daha beklersem

Umutsuzluğun karanlığı hapsedicek beni.

Şimdi,

Ş imdi gitmem gerek...

Güneşin doğduğu bir yere.

En azından bakışlarımı kaçırmam gerekmeyen bir yere.

Hoşçakalın hayallerim

Ve ne olur beni unutmayın...

 

 

Bu şehirde durabilir miyim ben,
Yeniden çıkıp sokaklara
Avazım çıktığı kadar bağırabilir miyim.
Şarkılar söyleyebilir miyim artık,
Gözlerimde bu hüzün, kalbimde sızın varken
Oysa ne hayaller kurumuştum senin üsütüne
Şiirler yazmıştım adına
Bu gün bizim yarında bizim olacaktı.
Yıldızların altında elele yürüyecektik.
Gece ay, gündüz güneş kıskanacaktı
Olmadı işte
Ben koştum ardından sense kaçtın
Yetişemedim.
Her yolu denedim her şeyi söyledim.
Olmadı
Sen, beni sevmeyi beceremedin
Bense sensiz olmayı
Hazanda kuruyan yapraklar gibiyim
Ne yana savursa rüzgar o yana gidiyorum
Bahara döner mi ömrüm
Bu kışta yaza çıkar mı bilmem
Ağlasam sızlar mı yüreğin
Yalvarsam döner misin geri
Sen...
Sen bende hayallerin gerçek olmasıydın
Sen umuttun sevgiydin
Sen yaşama sebebim olabilirdin.
Şimdi yoksun
Ben var mıyım bilmiyorum.
Sesini duysam seni görmek isterim
Seni görsem elini tutmak isterim
Elini tutsam sarılıp öpmek isterim
Eğer öpebilsem ben kendimden geçerim.
Aslında kırgın değilim sana
Dargın değilim
Olmayınca olmuyor aşkım.
Oysa ben neler vermezdim senin uğruna
Canım canına can olsa al senin olsun derdim.
Seninle bir gün için ömrümü verirdim
Olmadı
Ben
Anladım ki senin hayatında
Benim istediğim yer yok bana
Bırak beni nolur git artık bu şehirden
Kendi sevdalarına
Sen kendi dünyana ben kendi dünyama
Güle güle aşkım güle güle

 

 

sen gözden kayboluncaya kadarmış bu şehrin güzelliği

kararlı bir ayrılığa gittin diye

nefret ediyorum bu gardan, bu otobüslerden...

bu hüzün sımsıcakken

aşka ilk kez yenilmişken

nasıl giderim sobası sönmüş evimize?

ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!

‘‘ve insan ayrılırken de büyük olur...‘‘ diyecek kadar
cesaretli olmadım hiç...

gözyaşlarımı içime akıtıp
kabullenmeden önce yokluğunu direniyorum




sen geceyi geçerken başını cama yaslayıp

bir kar fırtınasını seyrediyorsun

beyaz bir hüzün üşütüyor seni

hırkana dolanıyorsun...

beni hatırlıyorsun, sevinçlerimizi

kavgalarımızı da...

gözündeki yaşına uymayan

bir gülüş sarıyor yüzünü

otobüs camındaki görüntünü görüp irkiliyorsun

bana bavulunu bile taşıtmadığın yolculuğuna

yeniden başlıyorsun...

dinlediğin radyo
ayrılık şarkılarını kesip
‘‘kar yağışı ülkeyi felç etti‘‘ diye abartırken
yalnızlığına bir bensizlik taşıyorsun...



sen beni düşünmeyi suç sayarken

ben içimde açtığın uçuruma düşmeden önce

seni biriktiriyorum...

tenimde parmak izlerin, kokun...

şimdi pusuya yatmış bir kederin

beni yalnız yakalamak için öfkelendiğini biliyorum

o yüzden kalabalıklaşıyorum

düşmeden dostlarıma tutunuyorum...

biliyorlar sensizliğimi
sebebi belli bir yangında yanacağımın telaşındalar...
en teselli veren cümleleri kuruyorlar

ve içlerinden biri unuttum diyor giden aşkını

(sarılırken yeni sevgilisinin beline
eski sevgilisine sarılır gibi)

ama sen sıradan bir alışkanlık değildin ki!

biraz sonra herkes iki kişilik dünyalarına dönünce

ben nasıl taşırım beni ve omuzlarımdaki yitik sevdayı?
nefesini yüzümde duymadan gelir mi uykular?

sabah olur mu?
sen olur musun bir daha?...





işte herkes gitti...

yüzümde kalan son gülümseme de yalan oldu sonunda

korkuya benzer duygularla tanıdım aşkın ikinci yüzünü

ayrılığın şiirlerine hiç dokunmamıştım

her şey seninle başladığından

güzelliklerin bile adını koymamıştım

hiç bir yasa seni benden koparamayacakken

şimdi nasıl yaşarım sensiz?...
ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!...
‘‘ve senden ayrılmakta güzeldir...‘‘ diyecek kadar
kahraman olmadım hiç...